Je hebt van die mensen die gruwelen van klassieke muziek in reclamefilmpjes. Zulke mensen vinden het heiligschennis dat ‘hoge’ cultuur wordt ingezet voor profane zaken als het verkopen van auto’s of het aanprijzen van smartphones.
Ik herinner me een tv-uitzending begin jaren ’90, waarin Han Reiziger de ‘serieuze’ componist Konrad Boehmer confronteerde met een reclamefilmpje waarin klassieke muziek was gebruikt. Om welke reclame en om welke muziek het ging weet ik helaas niet meer, maar wat indruk maakte was de tirade van rood aangelopen Boehmer. Zoiets onbeschofts, klassieke muziek in een commercial! Vermakelijke televisie.
Natuurlijk begrijp ik best dat muziekliefhebbers (ondergetekende incluis) hun geliefde cultuur in bescherming willen nemen. Ze willen niet dat de verkeerde conditionering plaatsvindt. Ze willen niet dat hun arcadische visioen bij een pianosonate van Mozart wordt vertroebeld door, pakweg, het beeld van de nieuwe Hyundai Sonata. Als marketeer en psycholoog van de koude grond denk ik dat tegenstanders het onprettig vinden als de muziek waarmee zij hun persoonlijkheid – hun eigen ‘merk’ – willen laden gebruikt wordt voor minder hoogstaande, commerciële doeleinden. Ach ja…
Hoe het ook zij, goede muziek blijft gewoon goede muziek. Onder alle omstandigheden.
Hieronder een drie voorbeelden van klassieke muziek gebruikt in commercials voor auto’s.
Audi R8 – Jeux d’Eaux van Ravel
Hyundai Sonata – langzame deel uit Sonate in Bes KV570 van Mozart
Nissan Juke – uit: Die Walküren: Walkürenritt van Wagner
Elke zaterdag, zo rond het middaguur leggen de bejaarde hairstylisten van de Barbershop in Drexel, North Carolina hun schaar en kam weg en grijpen ze hun instrumenten om uren te jammen in authentieke bluegrass stijl. Mooi onderwerp voor een documentaire! Kijk en geniet van Pickin’& Trimmin’:
Vorige maand bezocht ik weer eens het Rotterdams Philharmonisch Orkest in De Doelen. Op het programma het Eerste Pianoconcert en de Vierde Symfonie van Tsjaikovski. Dirigent van dienst was Jukka Pekka Saraste en de solist Denis Matsuev, niet meteen de grootste box office knallers, maar gezien het ‘gemakkelijke’ programma zal dit concert de marketeers van het RPhO vooraf niet al te grote kopzorgen hebben gegeven.
Maar zoals veel klassieke muziekensembles vandaag de dag ziet ook het RPhO hun trouwe concertpubliek bijna letterlijk uitsterven. Dus moet er wat gebeuren. Gelukkig is Tsjaikovski zelfs voor leken geen onbekende naam, al was het maar vanwege Chuck Berry (‘Roll over Beethoven, tell Tchaikovsky the news’) en staat zijn muziek bol van lekker herkenbare melodieën, spectaculaire virtuositeit en filmmuziek-achtige orkestraties. Prima repertoire dus om nieuwe doelgroepen voor klassiek te winnen.
Zoiets moeten ze bij het orkest ook gedacht hebben. In elk geval was dit concert aangekondigd als onderdeel van een miniserie onder de noemer “Russische Herfst”. Met speciaal vormgegeven drukwerk voorzien van opgeleukte copywriting (“Prokofjev: decadente playboy”), grote banieren en driehoeksborden in de stad had het orkest alles uit de kast gehaald om nieuw, vermoedelijk jonger, publiek warm te maken voor deze concertserie. De campagne wordt zelfs ondersteund met een eigen website, (www.russischeherfst.nl) inclusief een Youtube-filmpje als dappere poging tot viralmarketing.
Het design van de campagne refereert aan het sovjet-tijdperk, met veel rood en pseudo communistische beeldtaal. Dat laatste is voor Tsjaikovski niet zo toepasselijk, maar voor Prokofjev en Sjostakovitsj, die ook in de serie aan bod komen, kan het wel. Op een foto op de website en in het eerder genoemde filmpje zien we musici verkleed als russische gangsters (?) promotie maken voor de concertreeks. Met een oude Lada rijden ze van café naar café (of is het alleen het Doelencafé?) om daar miniconcertjes te geven. Overigens niet zo ‘gangsta’ dat de musici niet zonder hun bladmuziek kunnen spelen. Zelf ziet het RPhO dit als guerillamarketing.
Enfin.
Als het RPhO met deze campagne inderdaad de verwachting had nieuwe doelgroepen te trekken, dan was het resultaat ronduit rampzalig. Niet dat er te weinig publiek aanwezig was bij dit concert, verre van. De Grote Zaal van De Doelen zat voor minstens voor 85% vol, best een goede zaalbezetting. Maar wíe zaten er in de zaal? Geen twintigers, dertigers en zelfs geen veertigers. Wie dan wel? De bekende zilvergrijze garde, velen bewapend met loperikken, wandelstokken en andere geriatrische hulpstukken. Niets mis mee, met dit publiek, maar ik geloof nooit dat de communicatie op deze doelgroep gericht was.
Natuurljk is het een uitstekende zaak dat het RPhO budget vrijmaakt voor de werving van nieuwe doelgroepen. Maar voor dít publiek was zo’n dure campagne gewoon weggegooid (subsidie)geld. Al die marketingeuro’s hadden voor dit concert waarschijnlijk veel slimmer geïnvesteerd kunnen worden. Bijvoorbeeld in manieren om de besteding per bezoeker te vergroten, door extra services aan te bieden, speciale arrangementen, themacatering, meet & greet. Maar blijkbaar was al het geld op, want afgezien van een alcoholisch pauzedrankje en wat cd’s en mokken in de ‘vriendenshop’ was er niets waar het seniorenpubliek hun zware portemonees wat lichter konden maken. Sterker nog, na afloop van het concert, juist toen de hele massa zich naar de garderobe begaf, was de shop met merchandising alweer gesloten!
Maar los van het feit dat de doelgroep en de communicatie niet op elkaar aansloten, bedenkelijker vond ik dat de belofte die uit de communicatie sprak, zowel in het filmpje als in de brochure (“In de Russische Herfst komen de componisten tot leven…” en “het najaar is (…) een jaargetijde om de houtvoorraad op peil te brengen, nostalgische liederen aan te heffen en een revolutie te beramen boven een fles wodka..” op geen enkele manier terugkwam in de concertbeleving. In feite was het concert een vrij vreugdeloos abonnementsconcert, hoe goed het orkest en solist ook hun best deden.
Steve Jobs is dood. Ongetwijfeld was hij de meest visionaire ondernemer van de laatste twee decennia. Zowel met Apple als met Pixar zette hij een nieuwe standaard, op het gebied van productdesign en zeker op het vlak van marketing. Maar gadgets en computers raken snel verouderd. En ook de prachtige Pixarfilms zijn waarschijnlijk maar beperkt houdbaar. Er komt een dag waarop niemand meer weet waarom Steve Jobs zo belangrijk was. Maar wat nooit aan relevantie zal inboeten is de boodschap in Steve’s indrukwekkende speech uit 2005, waarin hij de jonge studenten van Stanford University een hart onder de riem steekt:
Gisteren organiseerde Impulsus een unieke leiderschapstraining in Leiden: The Sound of Working. Met een orkest als metafoor voor de organisatie laat de Amerikaanse dirigent Roger Nierenberg samen met het North Sea Philharmonic Orchestra het verschil zien, maar bovenal horen tussen goede én excellente kwaliteit in werken en samenwerken…
Elke organisatie staat voor de vraag: ‘Hoe blijven medewerkers betrokken, hoe zorgen we dat iedereen geinspireerd werkt aan het zelfde doel?’ Samen muziek maken is daarvoor een mooie metafoor, omdat de essentie van spelen in een band, ensemble of orkest bestaat uit tegelijkertijd bezig zijn, samen iets creëren, goed naar elkaar luisteren en werken aan een klinkend resultaat. Een goede metafoor dus om te gebruiken in een reclamefilmpje:
Sinds de doorbraak in 2008 lijken social media niet meer weg te denken uit het dagelijks (online) leven. Toch is niet altijd voor iedereen helder waarom je je als organisatie of bedrijf in zou moeten laten met social media. Vaak wordt er maar begonnen om vooral de boot niet te missen. Deze presentatie kan misschien helpen om de focus op de essentie van social media scherp te krijgen en geeft een overzicht van de tools, de functies en tips voor gebruik.
Eerder linkte ik al naar die fantastische TED-talk van Benjamin Zander, waarin hij overtuigend aantoont dat klassieke muziek bedoeld is voor iedereen. Hier een filmpje van de BBC Night of the Proms uit 2008, waarin Sir Roger Norrington dezelfde boodschap uitdraagt. Als je de vreugde en de saamhorigheid van het publiek in de gigantische Royal Albert Hall én het publiek dat in in Hyde Park de Proms via televisieschermen het concert meebeleeft ziet, dan kun je niet anders stellen dat het ook echt klopt. Klassieke muziek is er voor iedereen!
De overheid moet bezuinigen als gevolg van o.a de economische crisis. Akkoord. Shit happens. Maar er is werkelijk geen enkele steekhoudende reden te bedenken waarom juist het Muziekcentrum van de Omroep de zwaarste lasten – te weten complete opheffing! – zou moeten dragen. Een domme, kortzichtige en – om Geerts meest geliefde term maar eens te gebruiken – schandelijke bezuinigingsmaatregel. Juist het MCO, dé parel bij uitstek van het publieke omroepstelsel en dé organisatie die zogenaamde ‘elitaire’ kunstvormen voor een heel breed publiek toegankelijk maakt, zou aan de borst moeten worden gekoesterd door politici over het gehele spectrum. Het MCO is noch een linkse, noch een rechtse hobby. Het MCO is een waardevol stuk cultureel erfgoed waar we allemaal van profiteren. Iets om trots op te zijn. Iets om door te geven aan komende generaties.
Dit is de plek waar ik mijn ervaringen, opmerkingen en webvondsten met betrekking tot communicatie en marketing van met name kunst en cultuur wil delen.
Steeds meer non profit en culturele organisaties zien het nut van een serieuze marketingaanpak. Maar waar moet je beginnen? Hoe kun je met weinig budget en weinig tijd toch een goed resultaat behalen? Hoe pas je nieuwe communicatiemiddelen toe, zonder je te verliezen in trendy technologie? Wat kun je doen om zonder valse beloften publiek en sponsors aan je organisatie te binden?
Mijn missie is het om organisaties met deze vragen te helpen. Op deze pagina's schrijf ik hier zo nu en dan over en verzamel ik berichten die betrekking hebben op deze en andere onderwerpen die mij interesseren.
