Het is al vaker gezegd, maar misschien ligt de toekomst van de klassieke muziek niet meer in Europa, maar elders, in Azië. En Zuid-Amerika. Juist op plekken waar je het het minst verwacht blijken met name jongeren kracht, moed en eigenwaarde te putten uit muziek. Klassieke muziek wel te verstaan. Al eerder schreef ik over het geweldige project Il Systema van Ted-prize winnaar Abreu, de mentor van sterdirigent Gustavo Dudamel en zo zijn er nog veel meer inspirerende initiatieven uit Latijns Amerika.
Neem nu dit: The LandfillHarmonic
Het verhaal: Cateura is een stad in Paraguay die in feite gebouwd is op de top van een vuilstortplaats. De mensen die er wonen zijn straatarm. Ze zijn omgeven door afval, ze leven van het afval, ze worden beschouwd als afval.
De situatie is uitzichtloos.
Maar dan verschijnen dirigent Szaran en muziekleraar Favio. Zij trekken zich het lot van de jongeren aan. Met hun muziekprogramma geven zij de jongeren hun eigenwaarde terug.
Deze film laat zien hoe afval en gerecycleerde materialen kunnen worden omgetoverd tot mooie klinkende muziekinstrumenten, maar veel belangrijker, het laat de onuitputtelijke kracht van muziek zien. Muziek als drager van hemelse schoonheid, muziek als brenger van hoop en menselijke waardigheid.
